انواع ژل ناخن: از بیس ژل تا پلی‌ژل
هر ژل برای کاربرد مشخصی طراحی شده است. شناخت تفاوت‌ها کمک می‌کند برای هر ناخن و هر خدمات، محصول درست را انتخاب کنید.
بیس ژل
اولین لایه ژلی روی ناخن طبیعی در بسیاری از سیستم‌هاست و به چسبندگی بهتر لایه‌های بعدی کمک می‌کند. بیس ژل برای حجم‌سازی و ساخت اپکس طراحی نشده، مگر سازنده چنین کاربردی را ذکر کرده باشد. بیس به‌تنهایی جلوی لیفت را نمی‌گیرد؛ مانیکور صحیح، زیرسازی مناسب، محصول درست و کیور کامل همه در ماندگاری مؤثرند.
رابر بیس
نوعی بیس با غلظت و انعطاف بیشتر که برای استحکام بیشتر و اصلاح جزئی سطح ناخن طبیعی به کار می‌رود و در دو مدل شفاف و رنگی (کاور) دیده می‌شود. رابر بیس با بیلدر ژل یکی نیست.
بیلدر ژل
ژل سازنده‌ای با استحکام بیشتر برای تقویت ناخن طبیعی، اصلاح سطح، ساخت اپکس، اصلاح فرم، افزایش طول با فرمر و کاشت ژل. بیلدرها از نظر غلظت، انعطاف و سختی با هم فرق دارند.
هارد ژل
بعد از خشک شدن ساختاری سخت و مقاوم می‌سازد و برای ساخت و افزایش طول ناخن کاربرد دارد. بسیاری از هارد ژل‌ها با استون حل نمی‌شوند و برای ریموو باید حجم مواد به روش مناسب سوهان‌کشی شود.
پلی‌ژل
ترکیبی از ویژگی‌های ژل و پودر است؛ حالت خمیری‌تر و کنترل‌شده‌تری دارد و تا وقتی در دستگاه خشک نشده، فرصت بیشتری برای فرم‌دهی می‌دهد. از آن برای کاشت، افزایش طول، کاور ناخن طبیعی، اصلاح فرم و کار با قالب یا فرمر استفاده می‌شود.
لاک ژل و تاپ
لاک ژل در هوای محیط خشک نمی‌شود و هر لایه باید طبق زمان سازنده در دستگاه کیور شود. لایه خیلی ضخیم ممکن است درست خشک نشود یا چروک شود. تاپ آخرین لایه است و علاوه بر براقیت، از رنگ و طراحی محافظت می‌کند؛ مدل‌های براق، مات و افکت‌دار دارد.
وات بیشتر یعنی دستگاه بهتر؟
نه. نوع نور، طول موج دستگاه، ضخامت مواد، نوع ژل و مدت قرار گرفتن دست در دستگاه همه در کیور صحیح مؤثرند. ممکن است سطح ژل سفت به نظر برسد اما داخلش کامل کیور نشده باشد؛ کیور ناقص هم ماندگاری را کم می‌کند و هم ریسک حساسیت پوستی را بالا می‌برد.
حساسیت به ژل
ژل کیورنشده نباید با پوست اطراف ناخن تماس پیدا کند. اگر هنگام کار ژل روی پوست رفت، قبل از گذاشتن دست در دستگاه آن را تمیز کنید. کار تمیز فقط برای زیبایی نیست؛ بخشی از ایمنی خدمات ژل است.