پرایمر اسیدی یا غیر اسیدی؛ کدام را انتخاب کنیم؟

پرایمر به چسبندگی بهتر مواد کاشت به ناخن طبیعی و کاهش احتمال لیفت (بلند شدن مواد از سطح ناخن) کمک می‌کند. اما پرایمر به‌تنهایی چسب نیست و زیرسازی اشتباه را جبران نمی‌کند؛ اگر کوتیکول‌ها خوب تمیز نشده باشند یا مواد با پوست تماس داشته باشند، پرایمر بیشتر مشکل را حل نمی‌کند.

پرایمر اسیدی

معمولاً Methacrylic Acid دارد و اتصال قوی‌ای بین ناخن طبیعی و مواد اکریلیک (کاشت پودر) ایجاد می‌کند. معمولاً وقتی سراغ آن می‌رویم که:

• مشتری سابقه لیفت مکرر دارد یا همیشه فقط چند انگشتش لیفت می‌کند.
• ناخن برای سیستم مورد استفاده به چسبندگی بیشتری نیاز دارد.
• با پرایمر غیر اسیدی و زیرسازی صحیح همچنان مشکل ماندگاری وجود دارد.

پرایمر اسیدی را خیلی کم و کنترل‌شده استفاده کنید: اضافه قلم را بگیرید و فقط یک لایه بسیار نازک روی صفحه ناخن بزنید. نباید با پوست و کوتیکول تماس پیدا کند، چون ممکن است باعث تحریک یا حتی سوختگی شیمیایی شود.

پرایمر غیر اسیدی (اسیدفری)

گزینه ملایم‌تری است و در بسیاری از خدمات روزمره، اگر سیستم مواد اجازه دهد، انتخاب مناسبی است: برای ناخن‌های معمولی، مشتریانی که مشکل ماندگاری ندارند، یا وقتی برند مواد آن را توصیه کرده است.

بعضی پرایمرهای غیر اسیدی بعد از استفاده کمی حالت چسبناک باقی می‌گذارند. این در بسیاری از محصولات طبیعی است و نباید خودسرانه پاکش کرد.

نکته مهم

پرایمر بیشتر یعنی چسبندگی بیشتر نیست. همیشه دستورالعمل برند مواد را در اولویت قرار دهید و روی ناخنی که علائم عفونت، التهاب، زخم یا جداشدگی غیرعادی دارد کاشت انجام ندهید.